Menu

Nerwice – typy zaburzeń i leczenie

July 11, 2017 - Uncategorized
Nerwice – typy zaburzeń i leczenie

Nerwice to złożona kategoria zaburzeń. Inaczej nazywane są zaburzeniami lękowymi. W klasyfikacji zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania zaburzenia nerwicowe dzieli się na:

Objawy zaburzeń nerwicowych

Zaburzenia nerwicowe są w znacznej części powodowane przez przyczyny psychologiczne. Zaburzenia nerwicowe, w zależności od postaci jaką przyjmują, mogą mieć różne objawy. Objawy takie jak: duszności, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, bóle brzucha, pocenie się, czy czynności przymusowe to zazwyczaj maski lęku. Często w przebiegu nerwicy pojawiają się objawy mieszane, szczególnie podczas współwystępowania depresji i lęku. Warto dodać, że zaburzenia nerwicowe są swoistą odpowiedzią organizmu na niebezpieczeństwo – bodźce zagrażające bezpośrednio lub symbolicznie. Organizm reaguje na te wewnętrzne i zewnętrzne sygnały objawami dyskomfortu, pojawia się niepokój, napięcie, lęk, strach. Ponadto lęk ten może mieć postać przewlekłą lub nasilać się okresowo lub pojawiać się w formie gwałtownych napadów. Osoba chora nie potrafi zazwyczaj określić źródeł i przyczyn lęku. Taka różnorodność zaburzeń lękowych może implikować różne sposoby leczenia.

 

Ponieważ napady lęku mogą bardzo utrudniać funkcjonowanie, powodować izolację osoby chorej, spadek aktywności i wydolności zawodowej, a nawet prowadzić do samobójstwa, często jako metodę leczenia stosuje się farmakoterapię. Do najczęściej stosowanych środków należą pochodne benzodiazepin, buspiron, ß-blokery. W napadach lęku stosuje się trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TLPD) oraz inhibitory zwrotnego wchłaniania serotoniny (SSRI). Leki przeciwdepresyjne mają wolniejsze działanie, ale są pozbawione ryzyka uzależnienia. Natomiast leki przeciwlękowe (głównie z grupy benzodiazepin) działają szybciej, ale równie szybko mogą powodować uzależnienie.

Benzodiazepiny oprócz działania przeciwlękowego mają działanie uspokajające, nasenne, przeciwdrgawkowe, zmieszają napięcie mięśni. Pozwalają na kontrolę objawów somatycznych i blokowanie zachowań związanych z fobią. Mogą powodować także objawy niepożądane jak senność, zaburzenia koncentracji i uczucie znużenia. Podczas wyboru leku powinno się brać pod uwagę przede wszystkim jego profilu objawów ubocznych.

Zaburzenia obsesyjno- kompulsywne manifestują się występowaniem irracjonalnych myśli oraz impulsów. Osoba chora zdaje sobie sprawę z niedorzeczności tych myśli i zachowań i próbuje się od nich uwolnić. W przebiegu nerwicy natręctw także stosuje się antydepresanty i leki z grupy SSRI. Ponadto osobom chorym na OCD zazwyczaj proponuje się psychoterapię, która jest bardzo ważnym elementem w procesie leczenia. Często jest to terapia poznawczo-behawioralna. Celem terapii jest uświadomienie osobie chorej jej wewnętrznych konfliktów powodujących objawy oraz nauczenie jej radzenia sobie w sytuacji niepokoju. Ważna jest nauka tolerowania niepokoju, który się pojawia jeśli czynność przymusowa nie zostanie wykonana. Ostatecznością w leczeniu OCD jest psychochirurgia.

W przypadku napadów lęku panicznego (do objawów którego należy kołatanie serca, pocenie się, duszność, uczucie dławienia, drżenie, nudności, obawa przed śmiercią, drętwienie kończyn) pacjenci zazwyczaj potrzebują leczenia skojarzonego: farmakoterapii i psychoterapii. W przypadku zaburzenia nerwicowego pod postacią fobii socjalnej, która charakteryzuje się nadmierną i nieuzasadnioną obawą przed znalezieniem się w centrum uwagi oraz unikaniem sytuacji społecznych przez osobę chorą, stosuje się leki z grupy SSRI (szczególnie paroksetynę) i leki z grupy RIMA (moklobemid). Osoby chore na fobię socjalną wymagają także psychoterapii długoterminowej. Dobrze sprawdzi się zarówno terapia indywidualna jak i grupowa. Chodzi przede wszystkim o to, żeby pacjent zrozumiał swoje uczucia, wybory i lęki.

Zaburzenia somatoforyczne to zaburzenia nerwicowe, w których osoba chora odczuwa objawy sugerujące problemy medyczne. Nie ma jednak żadnej organicznej lub czynnościowej przyczyny tych objawów. Zaburzenia związane z somatyzacją wymagają badań dodatkowych w celu wyjaśnienia przyczyn dolegliwości bólowych. Odkrycie prawdziwej przyczyny zaburzeń umożliwia psychoterapia.

W leczeniu zaburzeń nerwicowych należy pamiętać o tym, że najlepsze efekty przynosi leczenie skojarzone. Obok leków ważna jest psychoterapia. Może to być terapia poznawczo-behawioralna, innym kierunkiem jest terapia psychodynamiczna czy terapia interpersonalna. Stosowanie wyłącznie leków może doprowadzić do wytłumienia objawów, ale nie do całkowitego rozwiązania problemu. Dotarcie do przyczyny zaburzeń dzięki psychoterapii chroni przed nawrotami choroby. Leki mają przede wszystkim pomóc osobie chorej wrócić do normalnego życia, które uniemożliwiały nasilone objawy. Leczenie nerwicy wymaga czasu. Zaburzenie nerwicowe bardzo często jest wyzwalane przez trudną sytuację życiową, traumatyczne przeżycia, inną chorobę. Źródło jednak leży głębiej. Powrót do zdrowia zaczyna się od znalezienia przyczyny i przede wszystkim zrozumienia jej.

 

więcej: http://www.psychoterapia.org/zaburzenia-nerwicowe-nerwica-przyczyny-objawy-leczenie

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *